Objective: Children with autism (CwA) often face chal lenges in social participation, which can impact their ability to form re lationships, engage in daily living activities, and develop important life skills. The impact of these challenges is not limited to the CwA alone but also extends to their parents or caregivers who assume the primary responsibility for their care. Our study aims to examine the relation ship between the social participation of CwA and the quality of life (QoL) of parents and caregiver burden. Material and Methods: 32 caregivers with children aged 5-12 years with autism spectrum disor der were included in the study. Children’s social participation was eval uated with the Child and Adolescent Participation Scale (CASP). Parents’ QoL was assessed with the WHOQOL-BREF and caregiver burden with the Zarit Caregiver Burden Scale (ZCBS). Results: A moderate negative significant correlation was found between CASP and ZCBS (r=-0.593**, p<0.01), a low moderate positive significant correlation between CASP and WHOQOL-BREF (r=0.374*, p<0.05). Conclusion: The findings of our study highlight the importance of pro moting social participation in CwA, not only for the benefit of the child but also for the well-being of the parents and the family as a whole. In this context, occupational therapy interventions to be applied to increase the social participation of CwA are very important in reducing the bur den of care and increasing the QoL of parents.
Amaç: Otizmli çocuklar, sosyal katılımda genellikle ilişki kurma, günlük yaşam aktivitelerine katılma ve önemli yaşam becerileri geliş tirme becerilerini etkileyebilecek zorluklarla karşılaşırlar. Bu zorlukla rın etkisi yalnızca otizmli çocuklarla sınırlı kalmayıp, onların bakımı için birincil sorumluluğu üstlenen ebeveynleri veya bakım verenlerini de et kilemektedir. Çalışmamızın amacı, otizmli çocukların sosyal katılımları ile ebeveynlerin yaşam kaliteleri ve bakım veren yükü arasındaki ilişkiyi incelemektir. Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya otizm spektrum bozuk luğu tanılı 5-12 yaş arası çocuğa sahip 32 bakım veren dâhil edildi. Ço cukların sosyal katılımı Çocuk ve Ergen Katılım Ölçeği [Child and Adolescent Participation Scale (CASP)] ile değerlendirildi. Ebeveynle rin yaşam kalitesi WHOQOL-BREF ile bakım veren yükü Zarit Bakım Veren Yükü Ölçeği ile değerlendirildi. Bulgular: CASP ile Zarit Bakım Veren Yükü Ölçeği arasında orta derecede negatif anlamlı korelasyon (r=-0,593**, p<0,01), CASP ile WHOQOL-BREF arasında düşük orta pozitif anlamlı korelasyon (r=0,374*, p<0,05) bulundu. Sonuç: Çalış mamızın bulguları, yalnızca çocuğun yararı için değil, aynı zamanda ebe veynlerin ve bir bütün olarak ailenin iyiliği için de otizmli çocukların sosyal katılımını teşvik etmenin önemini vurgulamaktadır. Bu bağlamda otizmli çocukların sosyal katılımlarının artırılması amacıyla uygulana cak ergoterapi müdahaleleri ebeveynlerin bakım yükünün azaltıl- ma sında ve yaşam kalitesini artırmada oldukça önem arz etmektedir.
