BİYOLOJİK AJAN KULLANAN UZUN HASTALIK SÜRELİ AKSİYEL SPONDİLOARTRİT HASTALARINDA ATLANTOAKSİYEL İNSTABİLİTE SIKLIĞI VE İLİŞKİLİ FAKTÖRLER


Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Hatay Mustafa Kemal Üniversitesi, Tayfur Ata Sökmen Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bilimleri, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2025

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: ALİYE KABABIYIK

Danışman: Mete Pekdiker

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

  • Amaç: Aksiyel spondiloartrit (AxSpA) omurganın inflamatuvar romatizmal hastalığı olmasına rağmen AxSpA’lı olgularda atlantoaksiyel instabilite (AAİ) konusunda çalışmalar çok kısıtlıdır ve AAİ’nin tüm formlarını inceleyen çalışma yoktur. Çalışmamızdaki amacımız, AxSpA olgularında AAİ sıklığını ve varsa ilişkili faktörleri ortaya koymaktır
  • Gereç ve Yöntem: Çalışmamız üçüncü basamak romatoloji ünitemizde gerçekleştirilen kesitsel ve tanımlayıcı bir klinik çalışmadır. Veriler elektronik hasta dosyalarından elde edilmiştir. Erişkin, inflamatuvar bel ağrısı süresi >10 yıl olan ve hedefe yönelik (biyolojik veya sentetik) tedavi alan axSpA olguları çalışmaya alındı. Omurgayı etkileyebilecek (inflamatuvar ve non-inflamatuvar) ikinci bir hastalığa sahip olanlar dışlandı. Atlantoaksiyel instabilite lezyonları lateral nötral, tam ekstansiyon, tam fleksiyon ve ağız açık anteroposterior servikal grafiler ile değerlendirildi. Son bir yıl içinde çekilen radyografiler hastalara kör iki romatolog tarafından değerlendirildi.
  • Bulgular: Çalışmaya %57,9’u erkek, ortalama yaşı 47±11,3 yıl ve ortalama hastalık süresi 17,1±9,1 yıl olan toplam 159 AxSpA olgusu (ankilozan spondilit: %89,3; non-radyografik AxSpA: %10,7) dahil edildi. Toplam 31 hastada (%19,5) toplam 33 adet AAİ lezyonu saptandı; iki olguda iki adet lezyon mevctuttu. En sık anterior atlantoaksiyel subluksasyon (%54,5), ardından subaksiyal (%33,3) ve vertikal subluksasyon (%6,1) izlendi. Tek değişkenli lojistik regresyon analizinde; hastalık süresi (p=0,004), ilk semptom yaşı (p=0,02, OR = 0,95; %95 GA = 0,91–0,99), üveit (p=0,049, OR = 2,82; %95 GA= 1,01–7,90) ve sakroiliit evresi (p=0,039 OR = 1,46; %95 GA = 1,02–2,09) ile AAİ ilişkili idi. Çok değişkenli analizde yalnızca hastalık süresini AAİ için bağımsız prediktör olarak saptadık (p=0,027).
  • Sonuç: Çalışma grubumuzun özellikleri düşünüldüğünde bulduğumuz AAİ sıklığı AxSpA’lı olgularda üst limiti işaret edebilir. Günümüzde AxSpA’lı olgularda AAİ monitörizasyonu için konsensus yoktur ancak uzun hastalık süreli AxSpA olgularında AAİ için rutin radyografik tarama akılcı bir yaklaşım olabileceği düşünülmektedir.